CB-621, CB-662

« Powrót do listy modeli
Ostatnio edytowane: 12.10.2017

Stanowi niemal ikonę polskiego wzornictwa lat 60.

Produkowany przez zakład T-9, czyli Radomską Wytwórnię Telefonów RWT.

W latach 50. i następnych rozpoczyna się rozbudowa i modernizacja zakładów w Radomiu. Powstaje narzędziownia projektująca i wykonująca formy do przetwórstwa tworzyw sztucznych oraz przyfabryczne biuro konstrukcyjne, które opracowuje nowe, polskie konstrukcje i technologie.

W roku 1961 powstaje nowy model aparatu, który zdecydowanie różni się od dotychczasowych wzorów: wyraźnie widać wpływ technologii oraz tendencje światowe. Jest to jednocześnie jeden z najciekawszych okresów w polskim wzornictwie, charakteryzujący się tzw. stylem form organicznych. Przy pracach nad modelem CB-621 i pochodnymi, do współpracy z inżynierami radomskiej fabryki zaproszono plastyków z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W roku 1964 aparat CB 62 otrzymuje znak jakości i stanowi podstawę oferty produkcyjnej radomskiej fabryki.
(częściowo na podstawie: http://antykwaryczne.pl/body.php?m=1&tid=79)

Kolory:

szary, jasnobeżowy, czarny, czerwony, zielony. Powszechnie występowały tylko trzy pierwsze wersje kolorystyczne. Czerwona i zielona rzadziej, natomiast błękit to prawdziwy “biały kruk”. Ciekawostką jest fakt że “dekielki” od słuchawki miały na ogół inny kolor niż reszta obudowy – były przeważnie czarne. Kolory nieco różniły się odcieniami na przestrzeni lat – np. drugi z wymienionych zmieniał się od kości słoniowej po beż.

Telefon jest obecnie rzadko oferowany do sprzedaży, a otrzymanie go w dobrym stanie jest niezwykle trudne. Jest to o tyle dziwne, że wcześniejszych modeli (bakelitowych CB-49) dość dużo zalega na aukcjach internetowych. A przecież seria CB-62 była powszechna, można takie aparaty zaobserwować w prawie każdym polskim filmie z tamtego okresu.

Do połowy lat 70. model 62 był stale ulepszany, stąd występują różne wersje:

CB-621/631

Pierwsze lata produkcji aparatów serii 62. Elementy takie jak tarcza numerowa TN-63, transformator, kondensator – chociaż unowocześnione – mocno przypominały te z aparatu CB-49. Podobna była również budowa wewnętrzna – przestrzenny montaż elementów (bez chassis). Góra obudowy i mikrotelefon wykonane z bakelitu (621) lub polistyrenu (631).

CB-641/642

Po kilku latach wprowadzono szereg zmian:
1. Podstawa jest jedną całością a kostka przyłączeniowa nie jest już dostępna z zewnątrz. Chociaż spód wygląda na pozór tak samo, można zauważyć brak osłony przyłączy (klapki), która często się gubiła.
2. Elementy wewnątrz aparatu (oprócz dzwonka) montowane na płytce drukowanej.
3. Nowe “widełki”, wykonane w większości z metalu (poprzednie – bakelitowe)
Reszta elementów pozostała bez zmian, niemal identyczny jest również schemat elektryczny (zmiany są tylko na diagramie połączeń). Góra obudowy i mikrotelefon wykonane z bakelitu (641) lub polistyrenu (642).

CB-662

Ostatnia wersja, produkowana 1966 – 1977 r. (oszacowanie). Kolejne innowacje obejmowały:
1. Kształt obudowy z tyłu – pod widełkami jest zagłębienie, dzięki któremu telefon można łatwo przenosić chwytając od góry. Patrząc jednak z przodu, nie widać żadnej różnicy. Nota prasowa – Życie Radomskie 1.8.1965
2. Spód obudowy – nowy kształt otworów przenoszących dźwięk dzwonka (nie są już okrągłe)
3. Zmiany elektryczne to przede wszystkim zastosowanie płytki drukowanej na całej powierzchni podstawy – jest na niej również zamocowany dzwonek (nowego typu). Nowe są również pozostałe elementy: zminiaturyzowany transformator, potrójny, cylindryczny kondensator Miflex oraz przełącznik obwodów.
4. W niektórych późnych CB-662 widać nowszą tarczę TN-74.
W całości wykonany z polistyrenu.

W nazwie handlowej pojawiała się litera oznaczająca typ tarczy znajdującej się w telefonie: CB-662/A do central 32AA i 32AB, tarcza TN-63-10A. CB-662/E do central SALME*), tarcza TN-63-11E. CB-662/S do central Siemens, tarcza TN-63-12S. CB-662/O do central ręcznych, zaślepka WT-62. Więcej o tarczy TN-63 w dziale części telefoniczne. Można przyjąć że wersja “A” (pod centrale Strowger) była najpowszechniejsza, a różnice wynikały z różnego współczynnika wypełnienia impulsów wybierczych (dla Strowgera było to 2:1, tj. 66ms zwarcie, 33ms przerwa). W wiekszości przypadków nie ma to jednak praktycznego znaczenia.

Tył aparatu. Z lewej CB-631, z prawej CB-662.

Dół aparatu. Z lewej CB-631 (u góry widoczna osłona łączówki). Z prawej CB-662.

CB-664

To w zasadzie to samo, co CB-662 – jednak w całkiem nowej obudowie: była już taka jak w późniejszym CB-740. Nie można powiedzieć że design był oryginalny (w odróżnieniu od serii 62) – wzór niemal dokładnie skopiowano z nowoczesnego wówczas belgijskiego SEL BTMC Assistent. Podobnie z resztą zrobiły inne firmy – m.in. zachodnioniemiecki Siemens W611 (FeTAp) czy holenderski T65 były zewnętrznie niemal identyczne, chociaż z całkiem inną elektroniką.

Poniższa grafika pokazuje wymienione telefony i ich podobieństwo. Zwracają uwagę rezonatory mikrotelefonu w modelu W611 – polskie są do złudzenia podobne.

Co ciekawe CB-664 produkowany był niemal równocześnie z CB-662 czyli prawdopodobnie w latach 1966 – 1977. Rok przed zakończeniem produkcji wszedł do sprzedaży CB-740, więc przez pewien czas oferowano jednocześnie te trzy generacje.

Model CB-663 różnił się tylko bakelitową obudową (zamiast polistyrenowej) i występował jedynie w latach 60. Na zdjęciu wersja eksportowa na ZSRR.

Tymczasem w 1969r. na bazie obudowy CB-664 powstał prototyp aparatu klawiszowego Cyklamen 02.

Pliki:
Schemat aparatu CB-621/631
Schemat aparatu CB-662